Bhagavad Gita: Chapter 1, Verse 32-35

न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च ।
किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ १-३२ ॥
येषामर्थे काङ्‍‍क्षितं नो राज्यं भोगाः सुखानि च ।
त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥ १-३३ ॥

na kāṅkṣe vijayaṁ kṛṣṇa na cha rājyaṁ sukhāni cha
kiṁ no rājyena govinda kiṁ bhogair jīvitena vā 1.32
yeṣām arthe kāṅkṣitaṁ no rājyaṁ bhogāḥ sukhāni cha
ta ime ’vasthitā yuddhe prāṇāṁs tyaktvā dhanāni cha 1.33

O Govinda, Of what avail to us are a kingdom, pleasures, or even life itself, when the very persons for whom we covet them, are standing before us for battle? – Teachers, fathers, sons, and grandfathers staking their lives.

आचार्याः पितरः पुत्रास्तथैव च पितामहाः ।
मातुलाः श्वश‍ुराः पौत्राः श्यालाः सम्बन्धिनस्तथा ॥ १-३४ ॥

ācāryāḥ pitaraḥ putrās tathaiva ca pitāmahāḥ
mātulāḥ śvaśurāḥ pautrāḥ śyālāḥ sambandhinas tathā 1.34

Maternal uncle, fathers-in-law, sons-in-law, brothers-in-law, and other relatives are ready to give up their lives

एतान्न हन्तुमिच्छामि घ्न‍तोऽपि मधुसूदन ।
अपि त्रैलोक्यराज्यस्य हेतोः किं नु महीकृते ॥ १-३५ ॥

etān na hantum icchāmi ghnato ’pi madhusūdana
api trailokya-rājyasya hetoḥ kiṁ nu mahī-kṛte 1.35

Why should I wish to kill them, even though they might otherwise kill me? O, Madhusudana! I am not prepared to fight with them even in exchange for the three worlds, let alone this earth.